Page 110

(۱۰۳) زه خشی بنماید که مردم شود بسی اندر و تربیت گم شود توان پاک کردن زنگ آئینه ولیکن نشاید رپت کشینه بکوشش نروید گل از شاخ بید نه سندی بگر ما بگردو سپید چو بر می نگرد د خدنگ قضا سپریست مریده راجز رضا چنین گفت کچکی بکر کسی که نبود زمن در پرش کے زمن گفت ازین نشاید گذشت بمانا چه پستی باطراف و شنیدم که مقداریگ و را بگرد از بلندی پستی نگاه چنین گفت با دم گرت با درست که یکدانگست دم بهانوست زمن بانمانه از تعجب کشب زبالا نماید سپت دیشب چو کر کس بواز افراز نگرد دشتی بر و پای بنداران نه انست از ان اند برخوردوش که در ریخته دام اندر کوش