Page 106

= ۱۰۱ = سومین میگوید : — بر ما گذشت ! هیچ نباشد برای باز آیندگان خود بنویسیم که با همدیگر خود میاویزید ، شجاعت و بهادرئی خودرا بکشتن یکدیگر صرف نکنید ؛ همه مسلح شوید ؛ لاکن سلاح خودرا بر یکدیگر خود استعمال نکنید . چون دشمن دین و وطن تان بر شما حمله آور شود ، زن و مرد ، به پیر و جوان مدافعه کنید تا مانند ما بر ایگان کشته نشوید ! .... ترجیع بند این لوحه را به اینصورت تصویر کرده ام — ۱ — شبی بود تاريك چون زلف یار ز يك جنگلی مینمودم گزار چه جنگل ؛ مهیب و مخوف و سیاه درختان سروش چو عفریت سار زمین پر زخون و هوا پر دمه بهر سو جسد های خونین نثار به ترس و به لرز و به اندوه و فکر به آهستگی میشدم رهسپار رسيدم بيك مقبر سهمگین ز اندیشه و غم شدم بیقرار زبیم و زاندوه و در ماندگی نشستم که یکدم شوم رستگار نیا سو ده بو دم دمی از تعب که شد حالتی دیگری آشکار صدای حزینی بگوا شم رسید که میگفت با نالش زار زار : شهیدان ظلم فرنگیم ما بخون وطن لاله رنگیم ما — ۲ — بحيرت شدم كين صدا از کجاست چه جایست اینجا ؟ که بس غم فزاست که باز آن صدا با غم و ناله گفت : که این « روم ایلی » ملك اجداد ماست زن و مرد و پیر جوان بیگناه همه کشته قتل عامیم راست اگر پرسی از قاتل ما که کیست زصرب و زیونان و بلغار یا ست