Page 337

- ( ٢٨٦ ) - معلوم نمیشد که بداند که منهم یکوقتی مانند ایشان بودم . ژه ده ئون گفت : — اول اورا باقامتگاهش ببریم بل که خانه و اسبابهای خودرا به بیند حال اولش بیادش بیاید؟ لهذا اول اورا به اقامتگاهش بردند . وحشی هیچ علایم شناسائی با خانه و اسباب های خود نشان نداد . گفتند بلکه آتش را به بینديك چيزی بخاطرش بيايد و يك تاثیری برو بکند . از انرو در اوجاق آتش افروختند وحشی در اول امر بسوی آتش يك نظری انداخت ولی باز روی خود را گردانیده حالت اصلی خود را گرفت . تنهائی و بی همصحبتی سالها این آدم بیچاره را بدرجه نهایت وحشت رسانیده است که جمله حواس خمسه اش معطل و بیکار مانده است . حالا بجز بردن وحشی را بکشتی دگر کاری باقی نماندهر سه ر فیق وحشی را به پیش انداخته وریسمان آنرا با نقروف بدست گرفته بکشتی بردند و با نقروف با او در کشتی مانده هاربر وژه ده ئون و اپس بجزیره آمدند . بعد از چند ساعت آنها نیز اسبابهای اقامتگاه را با يك جفت بزو تخمها و نهالهای نباتات برداشته بکشتی آمدند . شب را در میان کشتی گذرانیده صبح که مد آغاز نمود براه افتادند . و حشی را در او تاق طرف بینی کشتی گذاشتند در انجا متفکر و ساكن بماند. پا نقروف چیزی خوردنی در پیش وحشی بنهاد ، ولی چون طعام پخته بود نخورده اماچون يك کبوتر شکار شده خام را به او نمود، همانلحظه آنرا از دست پا نقر وف ربوده خام خام بخورد. پا نقروف از بحال وحشی سر خود را جنبانیده گفت : — آیا شما هنوز امید وارید که این وحشی باز پس آدم شود ؟ — البته ، زیرا بسبب تنهائی به اینحال گرفتار آمده بعد ازین تنها نمیاندازانرو اینحالت او نیز رفته رفته تبدل میورزد . — به بینم که چه میشود؟ دانشق فکر موسیوسیروس را در حق این وحشی آرزو دارم که آیا او چه خواهد گفت. مابرای جستجوی آدم در پنجا آمدیم حالا نکه بعوض آدم جانور میبریم؟