Page 107

( ۹۸ ) چوکی بنشستم . وقتیکه از پنجره بسوی خارج احاله نظر نمودم عالم را جمله باز غرق انوار قمر ضیا دار دیدم ! کو یا صور اسرافیل دمیده که بعد از چنان قیامت پر شور و شر ، کائناترا حیات تازه دیگر حاصل آمده بود . در همه اشیا بجز لطافت ، و در همه موجودات بجز طراوت دیگر چیزی دیده نمیشد . ماه عالم آرا کویا مانند دلبر دلر بائیکه تاب و طاقت مستو ریرا نداشته باشد نقاب سحابرا از هم پاره پاره کرده جمیع عالمرا بعرض جمال باکمال پر نور خویش نائل هزار گونه ذوق و سرور گردانیده بود . آن باد هیبت بنیادیکه بوغاز دلنواز از دهشت آن در داد و بیداد بود . بيك نسيم صبای لطافت ادای روح افزای تحول نمو ده بود . ولوله دهشت انگیزیکه پیش از يك لحظه عالمرا به شور رستخیزی انداخته بود بيك سكوت و سكونت طراوت نمای لطیفی تقلب ورزیده بود . اخلال کننده سکوت و سکونتی که کائنات را فرا گرفته بود از هیچ طرف دیده و شنیده نمیشد ؛ مگر چهچهه حزينانه بلبلان خوش الحان که قدوم حیات بخشای سحر را با همدیگر تبشیر مینمودند !! لحظه بلحظه میدیدم که اطراف افق را محلول نوری احاطه مینمود . ساعت بساعت جهان منور شده میرفت ! رؤس جبال و نوکهای اشجار مستغرق انوار میگر