Page 334

۳۲۲ ترا هر که محروم کرد از عطا تو بر او نمائی ز همت عطاء کند هر کسی ظلم بیجا به تو تو عفوش نمائی بلا گفتگو بَعِيدَ الْفُحْشِ دور است حرف یاوه ز فحش است دور و نگوید گهی بجز راه وحدت نپوید رهی چو فحش است حاصل ز رنج و حسد حسد آورد فحش و هم با ربد کسی کو حسد را بر آرد ز ین ازو فحش نبود گهی در سخن بسی دور از فحش باشد ولی که اور است ظاهر خفی و جلی لَيِّنًا قَولُهُ غَائِبًا مُنْكَرُهُ حَاضِرًا مَعْرُوفُهُ نرم است گفتار او غائب است کار ناشایسته او حاضر است کار نیک او بود نرم گفتار مردان حق که خوانندند از قول لَیّن سبق نه مُنکر زایشان بیاید ظهور ز معروف دارند قرب حضور بود امر معروف ای نیکنام و یا نهی منکر چو بینی تمام هدایت نمائی بخلق خدا چو خواهی بیاری براه هدا مکن تا توانی بگفتن غلط میاور بگفتار حرف سقط