Page 204

۱۹۴ همه معرفت کار ایشان عیان همه امر معروف و فعل بیان عبادت همه از نماز و نیاز همه غرق دریای آن کار ساز بروزان همه ذکر و فکر خدا به شبها قیام وزراحت جدا همه صائم الدهر از بهر همه قایم اللیل شب تا سحر باین جمله ترسان و لرزان مدام بدل هیبت از ترس حق بردوام ندانی که در قرب حق فایزند که از بیم یزدان همه در غمند حکایت شنیدم یکی پاک دین و ولی که اسرار حق بود بر وی جلی برآمد ز شهر و برون در شتافت به نزدیک دریا قراری نیافت ز جمعی مریدان اخلاص جو نشسته باخلاص در پیش او زخوشنودی و خرمی پیر راه همیراند گفتار یاد آله ز پیشانیش خرمی می نمود ز گفتار او خرمی می فزود چنین بود در خنده کز ناگهان شد آثار اندوه در وی عیان