Page 198

۱۸۸ خورند آن قدر کزوی آید بکار نه چون ما که خوردن بیارد عوار خورند و از آن بهر گیرند نه خوردن که زانت شرمندگی خورند آنکه صحت ازو حاصلت وزان عافیت بر بدن واصلت همه فارغ از رنج و از ابتلا همه فارغ از درد و دور از دوا خورند از غذا و شود جمله نور شود نفس مصروف راز حضور حکایت شنیدم که در وقت خیرالانام شهی از ولا و خلوص تمام زاندیشه خیر و هم اعتقاد حکیمی خردمند بس اوستاد فرستاد اندر حضور نبی طبیب رسا بر خفی و جلی نوشته عریضه بسی با نیاز بدستش بداو و فرستاد باز که ای سرور دین و ای فخر پاک نخواهم بشهرت کسی در مغاک حکیمی با هوش یار و خلیق که از ماست اندر علاج دقیق فرستادم آنجا که بخشد دوا مهیا بود بهر خلق خدا