Page 199

۱۸۹ بفرمود آن سید انس و جان که خوبست باشد طبیب نیز اینان چو بگذشت یک چند برآن حکیم نیامد به پیش مریض وسقیم بحیرت دو چار و علاجی نیافت مریضی نه از بهر چاره شتافت ز بیکاریش سخت حالا اوفتاد به پیش حبیب چنین عرض داد که ای سید پاک والا گهر ازین مردم خطه پرثمر به من هیچ رغبت نمایند پیش علاجی نخواهند از درد وریش ز بیکاری خویش هستم فگار چو مردم علاجم ندارند کار بفرمود آن سید انس و جان که ای مرد کارآگه نکته دان در اینجا به سگان این مرز و بوم ز جنس دوا نیست هرگز رسوم از ایشان بسی دور بیماریست به صحت قرین زندگانی است خورند انچگه نی بجز اشتها خورند اشتها شد چو در منتها رسد چون بقدر کفافی غذا تناول نمایند کم از اشتها ز خوردن شکم چون فزونی نیابد مرض اندر ان کی بگردد پدید