Page 155

۱۴۵ چو طاعت کنند از چه لرزان شوند چرا اینهمه زار و نالان شوند بدانند خود را ریانکار بیش مقصر چرا می شمارند خویش بود قول شان ما عرفنا مدام بود حرف شان ما عبدنا تمام بخود نسبت اتقیا چون کنند چو طاعات بسیار و افزون کنند بود حق شان اینکه در بارگاه شمارند خود را بـعــذر و بـگـاه کسی کو شب و روز حاضر بود بباید بالطاف ناظـر بـود چرا ناامـیـدی بیارند پیش چرا دور دانند از دوست خویش ننازند از قـرب مولیٰ چرا ننازند بر صــدر اعـلـی چـرا چو بشنید آن زاهد حق پرست کشید آه سرد و دلش شد ز دست بدل آتش افگند این قیل و قال برآشفت و آشفت شد حال او بفرمود کای مرد با عقل و هوش به گفتار من یک نفس دار گوش ز احوال نیکان چو پرسیده تو معذور هستی که نا دیدهٔ ندیدی تو شمع شب افروز او چه دانی به پروانه و سوز او کافی نوزدهم