Page 115

۱۰۵ بود شیوه راستان اینچنین ز دنیا گریزند از بهر دین اگر خواهی از دین کمال و بهی نیاری بدنیا تو هرگز ولا ره نیکمردان چو گیری ز دل بدنیا و عقبی نمانی خجل اَمَّا الَّيْلُ فَصَافُّونَ اَقْدَامَهُمْ تَالِيْنَ لِاَجْزَاءِ الْقُرْاٰنِ يُرَتِّلُوْنَهَا انچ شب است پس صف زده قدمهای ایشان در نماز در حالتی که خوانند اجزاء قرانرا میخوانند انرا تَرْتِيْلًا يُحْزِنُوْنَ بِهِ اَنْفُسَهُمْ وَيَسْتَبْشِرُوْنَ بِهِ دَوَاءَ دَائِهِمْ فَاِذَامَرُّوْا بترتیل اندوهناک سازند بقرآن نفسهای خود را و بیرون میآرند بآن دواء درد خود را پس چون بِاٰيَةٍ فِيْهَا تَشْوُوْقٌ رَكَنُوْا اِلَيْهَا طَمَعًا وَتَطَلَّعَتْ نُفُوْسُهُمْ شَوْقًا اِلَيْهَا وَ گذرند بر آیتی که در آن آرزومند شد مسل میکنند بسوی آن از روی طمع و آگاه شود نفسهای ایشان از ظَنُّوْا اَنَّهَا نَصْبُ اَعْيُنِهِمْ وَاِذَا مَرُّوْا بِاٰيَةٍ فِيهَا تَخْوِيْفٌ اَصْغَوْا اِلَيْهَا مَسَامِعَ شوق بسوی آنها و گمان کنند آنها پیش چشم ایشان است چون گذار کنند بایتی که در ان بیمی باشد فرا دارند بسوی آن صرت قُلُوْبِهِمْ وَظَنُّوْا اَنَّ زَفِيْرَ جَهَنَّمَ وَشَهِيْقَهَا فِيْ اُصُوْلِ اٰذَانِهِمْ فَهُمْ حَانُوْنَ گوشهای دل خود را و گمان کنند که هرآئینه اواز نیران و فریاد او در بیخ گوشهای ایشانست پس ایشان عَلٰى اَوْسَاطِهِمْ مُفْتَرِشُوْنَ لِجِبَاهِهِمْ وَاَ كُفِّهِمْ وَاَطْرَافِ اَقْدَامِهِمْ يَطْلُبُوْنَ پشت خم دهند و پهن کنند، جهت خضوع پیشانیهای خود و پره های پنجه اند در پایانها و کفها و زانوها و اطراف قدمهای خود را اِلَى اللّٰهِ تَعَالٰى فِيْ فَكَاكِ رِقَابِهِمْ و طلب میکنند بسوی خدایتعالی در خلاص کردن و از اوطاق گردنهای خود به شبها تلاوت بود کارشان ز یاد خدا بهره و بارشان بترتیل خوانند قرآن سبق بترتیب دانند فرقان حق بتاریکی شب چراغ آورند ز قرآن به شبها ایاغ آورند