Page 110

بود صبرشان چند روز قصیر درین زندگی و متاع حقیر جهان چند روز است و زان بیش نیست که دل بستگی اندر آن کفر نیست چرا دل بدنیا ببندی مدام که کس از زمانه نشد شادکام دوامی نباشد چو در دهر دون بدهر از چه بندی دل ای ذوفنون چو او دل نبندد بتو هیچگاه تو گر دل ببندی بگردی تباه ازین روی مردان راه خدا نبندند دل را بجز کبریاء گذارند چندی بدنیا چنان که شخصی بجائی بود میهمان تعلق نگیرند با ملک و مال وگر هست باشد بقدر حلال ازان زندگانی بسر می برند نه راحت کشند و نه تن پرورند درین دهر باشند پر در صبور ز دنیا و از اهل دنیا نفور بسختی دنیا صبور و رضا ندارند شکوه گهی ز ابتلا چو هنگام سختی به آخر رسید سهولت بایشان بگردد پدید بروید گل مقصد شان از باغ ز دنیا و از سختی او فراغ