Page 74

۶۳ که من سن سنة فله اجرها واجر من عمل بها الى يوم القيمة و هرعمل را که صحابه کبار رحمهم الله الملک الغفار کرده اند از تشنیع و تهجین و آویزش و آمیزش و ستایش و نیایش و آفرین چون همه حسنة الله بوده و مصلحت وقت و السنة بودند هرهمه در طاعات و عبادات شان محسوب گشته و اگر عیاذا بالله پادشاه ظلم کند و بدعتی بنهد و یا قانونی سازد که نه بوده و اگر بوده مخالف و مضاد حکم باری عزاسمه و از حلیه صفت عدل در دار عطل و عاری بوده پادشاه دیگر خلاف حکم شرع شریف دانسته آن را برداشته باشد و او باز جاری سازد هر پادشاهی که تا انقراض عالم بدان بدعت عمل نماید و بدان قانون بد و شر کار کند عذاب و عقاب همه را در دیوان عمل این ظالم مبتدع نویسند که من سن سنة سيئة فله وزرها و وزر من عمل بها الى يوم القيمة پس اگر سلاطین سابق قانون بد نهاده و یا حیفے و جورے بر رعیت کرده و یا خراج گران بر موضعی نهاده باشد که فراخور آن نباشد بر پادشاه برداشتن و دفع کردن چنین امور وجوب باشد قال ابن الماجشون و هو اى الماجشون مع عمر بن عبد العزيز في ولايته على المدينة لما خرج روح ابي وضعناه على السرير فدخل عليه غاسل فرا عرقا يتحلب فى اسفل قدامة فمكث ثلاثة ايام ثم استوى جالسًا فقلنا له اخبرنا بما رئيت قال لما عرج بروحى الملك السماء السابعة فقيل للملك من معك قال الماجشون فقيل لم يؤذن له بعد وبقى من عمره كذا ثم هبط بى فرئيت النبى ص و ابوبكر رض عن يمينه وعمر رض عن يساره وعمر بن عبد العزيز رض بين يديه فقلت للملك انه لقريب المقعد من رسول الله ص قال انه عمل بالحق فى زمن الجور وانها عملا بالحق فى زمن الحق ردح ۱۰ ح ۳ و این عذر و حيله را بخود نسازد و قبول نکند که گوید من چنین یافتم و یا گوید که و بال بگردن کسے که قانون بد نهاده وهذا الجواب منه اهون من نسج العنكبوت واحرى بحال من يذعن انه لا يؤخذا بالخش ۱؎ بمعنی زشت گفتن و زشت شمردن چیزے را ۱۲ ۲؎ بمعنی زشت و معیوب گردانیدن چیزی را ۱۲ ۳؎ بمعنی یافتن جامه ۱۲ ۴؎ سزاوار ترست ۱۲ ج