Page 238

۲۲۰ بدل رقم کردند * کار شمشیر ما قلم کردند * ہر یکی زین گروه پر تزویر * اخذ و جر را میکند تقصیر تبستم نقد خواهش دلبما نیز مدح کند منها جمع و خرجش اگر تو وابینی رقم محنت و جفا بینی گرکنی در ادارہ نظری یا بی از ظلم و جورشان خبری غرض اینها همه و بل بازند همه حیله گرند و غمازند همه بد کیش و بد معامله اند چون زنان از نفاق حامله اند رسم هر دو فانی داسند غیر جور و جفا نمیدانند تیغ است در کف اینها بی قطع علاقه غربا مهر آغاز شان مبین زنهار بز حذر باش تا ز آخر کار پس پادشاه را لازم که بیکی ازین طوایف اعتماد کلی نکند و رعایای ضعفا را بکلی بایشان نباید گذاشت و پیوسته از عامل خاین و ستمگار غافل نبوده بتفحص احوال و تجسس اعمال شان شاغل بوده ظالمان مردم آزار دستمگاران جفاکار و غافلان که بمصالح رعایا شاغل نباشند، مهمل گذارند باید که چنین طوایف را بالای رعایای عجزه مسلط نگرداند که تا دامن دیانتش بلوث خیانت آلوده نگردد لان الخيانت سبب للعار فى الدنيا و للنار فی العقبی روح ۳۸۲ ح ۲ فردا بادشاه بفقیر و قطمیر از وزات احوال شان پرسیده خواهد شد که الامیر راع علی رعیته و هو مسئول عنه فورب السما والارض انه الحق مثل انكم هم تنطقون قال هارون الرشيد لشيخ بهلول المجنون عظنى فقال بما اعظم هذه قصور وهذه قبورهم ثم قال كيف حالك يا امير المومنين اذا اقامك الحق تعالى بين يديه فسالك عن النقير والفتيل والقطمير وانت عطشان جيعان عريان واهل الموقف ينظرون اليك ويضحكون عليك فخنقته العبرة وكان ابراهيم الادهم يقول ان العبد يحاسب يوم القيمة بحضرة من يعرفه ليكون ابلغ في فضيحته طبقات و چون از یکی از ایشان جوروستم ظاہر گردد باید کہ او را بعقوبتی کہ سزاوار آن باشد گرفتار و بنظر خویش و بیگانه خوار و بی اعتبار گرداند که نکلا اخذ تا بذنبه تا موجب عبرت دیگران گردد و در سیاست ظلمه بیز ل بضمتين وفا بمعنی خردنی د خوراک ۱۲ ع سلے این آیت در آخر رکوع قبل از رکوع آخر جزء ۲۶ سلہ بمعنی خاک و چابک دانه خرما ۱۲ع ے بالفتح بمعنی رشته دانه خرط ۱۲ که قطمیر بالکسر یعنی پوست تنگ خرما و یا نقطه سفیدی که بر پشت دانه خرما بود و خرما از ان روید دیا شکاف دانه خرما یا رشته که در میان شکاف بود ۱۲ ع ح سے این آیت در رکوع آخر جز ۲۰ *