Page 183

۱۶۷ كانوا اهل سخاء ومروة كانت تأتيهم الدنيا فيخرجونها فى العاجل روحه و ۷ ح م ۲ وعيسى ابن مريم ابنة عمران من بنى ماتان الذين هم بنى اسرائيل وفى ذكره دليل على ان الذرية تتناول اولاد البنت فيكون الحسن رض والحسين رض من ذرية سيد المرسلين محمد عم مع انتسابهما اليه بالام ومن اذا هما فقد اذى ذريته عم يقول الفقير فاذا كان النسب من طرف الام صحیحا معتبرا فالذى كانت سيادته من طرفها مقبول كما هو من طرف الاب اذ المعتبر انتهاء السلسلة الى الحسين رض من اى جانب كان روح ۲ ح ۶ ۱ ح ۱ و زینهار زینهار که فرصت عمر را از دست ندهد و عمر عزیز را بغفلت نگذارد که تا چون الناس نیام اذا ماتوا انتبهوا از خواب غفلت بیدار شود ببیند که مال و ثروت در دست نمانده و بنیاد کار و دولتش منهدم و ارکان و دعایم سلطنتش منهزم گردیده آنچه بزم خویش افاده بکار برده بود پاش پاش و راز نهانی که بسبب حرص و آزبرای استفاضه خود بدل داشت بطالت آن بر نامی خویش و بیگانه فاش گردیده از کثرت غفلت عمر عزیز را باخته و همه همه مواعظ و نصایح قرآنی را مصداقا لقوله تعالى فنبذوه وراء ظهورهم كانهم لا يعلمون بر قفا انداخته و فرصت عمر عزیز از دست رفته و از فواید ملک محروم مانده فرد غافل مشو که عمرے زین تازه تر نیابی * دادش بده که چون شد عمر دگر نیابی فرد بگلزار جهان بسیار گشتم جستجو کردم * نسیم بیوفای آمد از هر گل که بو کردم ناچار بار خسارت بگردن نهاده با هزاران حسرت سر در زیر گل کشیده خجل خجل گران گران روی بجناب حضرت حق عم فضله و رحمة آورده رباعی اے خاک بگوے خسروان را ، من خاک زبون کننده ام چیرگان را ، من گرسنه بسکه خورده ام سیران را من گور بسی گرفته ام شیران را : و نظم الشیخ على بنتيتى رض و مالى لا انوح على خطائى وقد بارزت جبار السمائي قرأت كتابه وعصيت سرا لعظم بلیتی د شوم را یی بلائی لا یقاس به بلاء وا خالی تدل على شقائی فیا ذلى اذا ما قال ربي الى اے بالفتح بمعنی بسیاری مال ۱۲ ح ۲ بالكسر بمعنی سقوط ۱۲ به ذمیمه ۱۲ ۵ تله بمعنی فیض گرفتن ۱۲۶ه این آیت در رکوع قبل از رکوع ثلث جزء ع مه این آیت در رکوع قبل از رکوع ثلث جز اول ۵۲ بالفتح بمعنی ہلالی و گرا ہی وزیان ۱۲ حمه بمعنی غالب و سرکش ۱۲۰ شه بمعنی نوحه کردن ۱۳ح شه بمعنی جنگ کردن ۱۳ شبه بالضم مصدرست بمعنی بد فالی و داء بآن لفظ بدل از همزه است و فارسیان بمعنی نحوس آرند مصدر بمعنی اسم مفعول ۱۲ ع