Page 141

۱۲۸ جناب حضرت علی بن ابیطالب کہ مدینه علم را باب دباب او مر طالبان اولو الالباب را مآب ست بوقت کار زار کہ معرکہ جنگ را می آراست دلیرانه بصف کفار ضَرار و بدکیشان اشرار ذهب الله بنورھم می تاخت و سرہاے بداندیشان را می برید و سینه ہاے بدکیشان را میدرید و دست دلیران را می بست و پنجه شیران را می شکست عرض کردند کہ یا امیرالمؤمنین در وقت کارزار و جنگ و جدال از حفظ احوال خود تغافل نباید نمود زیرا که پس از دست رفتن فرصت کار پشیمانی ندارد و سود چنانکه گفته اند کہ بلا اگرچہ مقدرست از ابواب دخول آن حذر کردن اولی تر رباعی رزق ہرچند بیگمان برسد : شرط عقل ست جستن از در ہا : در پکس بے اجل نخواہد مرد : تو مرو در دہان اژدرہا : جناب حضرت در جواب فرمودند کہ اگر اجل مقدر ومقرر رسیده باشد حذر از قدر سود نکند که الحذر لا یغنی عن القدر التقدیر یضحک بالتدابیر و نیز گفته اند که دع الدیار الی بانیھا ان شاء عمرھا و ان شاء خربھا رو ح ۲۶ م ۲- حكى عن حاتم الأصم انه قال لقينا الترك وكان بيننا صولة فرماني الترك بسهم قاتلنی عن فرسی و نزل عن دابته وقعد علی صدری و اخذ بلحیتی واخرج من خفه سیکیناً لیذبحنی وانا ساكت متحیر ا قول سیدی سلمت نفسی اليك ان قضیت علی ان یذبحنی هذا فعلی الرأس والعين انالك وملكك فبينا انا اخاطب سیدى و هو قاعد علی صدری اذ ارما بعض المسلمین بسهم فما اخطاء حلقه فسقط عنى فقمت انا اليه فاخذت السكين من يده فذبحته بھا فیا هؤلاء فلتكن قلوبكم عند السيد حتى ترون من عجایب لطفه ما لا ترون من الاباء والامهات روح ۲۳۷ م ۱ و اگر حکم فوت من از دیوان قضا صادر نشده باشد جرات من بمن زیان نکند که گفته اند دو چیز مخالف عقل ست خوردن بیش از رزق مقسوم و مُردن پیش از وقت معلوم و این رباعی فرمودند رُباعی ای یومین من الموت افر : یوم لا يقدرام يوم قدر : يوم لا يقدر لا یأتى القضا : يوم قد قدر لا يغنی الحذر قال الله تعا لے این آیت در رکوع اول جز ا ۱ کے بمعنی جان ۱۲ ن سے بمعنی حملہ بردن بر کسے ۱۳ م ع بمعنی کمندر ۱۴ ن که بمعنی کار دو ۱۳ ن