Page 704

مؤذنان سحر خیز گل بانگ حی علی الصلوة تا برده گوش صبوح نوشان رسانیدند و نغمه سرایان موسم که نظاره را نشوه نمای تماشا مدنظر بود بخیال شیرین زبانی آن طوطی شکر شکن مهند در پای هر گل چون هزاردستان بهزار دستان این داستان میگفتم منظم در دیده امر ای سرو روان جای تو خاست در سینه ام ای راحت جان جای تو خاست صد جوی سرشکم ز مژه رفت و ندید مرآت روان سرو روان جای تو خاست طرزسی ز برم یار چو رفت بشتاب با ناله بگفتم که فغان جای تو خاست گاهی هوایت بصحن چمن چون آب روان بر روی سبزه سیر میغلطیدم ؛ و دمی تمنایت در میان گلشن غنچه بصد قهقه بر دامن گل شکفته میخندیدم ؛ و لحظه تمثال خیالت چون غنچه برخود میبالیدم ؛ و لمحه از خیال جمالت مانند عندلیب از جان می نالیدم درین حالت پیش از نسیم سحر چون باد صبحدم با یاران همدم بهتر از جان و رفیقان گلشن بیخ سخن وان تفرج باغ و بستان میکردم ؛ و بهر نگاه هزار غنچه تماشا بگریبان نظر میبستم یکی از دوستان همچون جان باریک بین بان دان گلی عجیبی بدستم داد که دیدن آن از دستم برد و بسان سایه گل از پایم انداخت، صورت آن شاخ شکوفه که از غیب رباعی در صفت سرخ در خندان خوبان شگفته بود این رنگ داشت آن گل که پنج غنچه خدا دیدم بپمن شگوفه در دست بهار یک گل بمیان پنج غنچه بکنار لعل یار اشارت گفت کی طرزی گلهای معانی بپرش ریز نثار پس از دیدن آن گل نو ثمر تک طبع طرزی چنان شگفت که مثال ان غنچه و کل را بهیچ مضمون در پنجه کف دست پنج رباعی دادم هرگاه در حضوران ربیع مجسم او نیست این رباعی را جو اس خمسه شعر خوانم رواست ؛ واکر این مجلس را ناسخ پنجه سیاهی شرک بیگانگان گلرخان دانم سراپا مصرح شخصی که بدل ما خنی زند این است، بخدمت آن حواس