Page 672

آنچه خندد روح افزاست خط رسته بر ان لبان شیرین در لطف ربوده گوی خوبی سیمین تن تو پاک نسرین زلف سیه است بر عذارت گفتی بکشم تیغ تیزت بر خیز و ز صولجان تیغت باشعله اتش درونم تا چند رشربت وصالت چون نیست امید انکه یابد گیرم ره در رسم بی وفائی یا حب نبات و آب دندان یا سبزه بگرد آبجوان سیب زنخت ز نار پستان سنمت دل تو با که مندان یا مه شده زیر ابر پنهان از کشته خود مشوپشیمان چون گوی سرم بیا بغلطان بنشین و بآب وصل بنشان باشد طرزی زبی نصیبان کام دل زار م از تو درمان و ز خاک درت کنم جدائی ترجیع بند در منقبت مرتضی علی حاصل ناید و بر حسن عمل خوف باشد هر که بر تافت رخ از دایره ال علی هر کرا پرتو از مهر علی نیست بدل هر که از جهل کشد سر بکف پای علی هر که با آل نبی همچو کمان کج گردد هر کسی سنگ ترازو ی علی کم سنجد کر علی زاشنا سید اخوی رسول کر علی شیر خدا هم نبود ز و بوسال ایشنم مجردم گفت که طرزی خاموش با علی شیر خدا هر که ملاق خواهد شد سفلی خوار کف هر حجر و دف خواهد شد گر بود ماه سیه رو چو کلف خواهد شد پایمال کو و خر سر سچو علف خواهد شد تیر باران حوادث چو هدف خواهد شد در رخ خلق سبک مغز چو کف خواهد شد اخ و تف بر رخ آبای سلف خواهد شد منزلم مطلع خورشید شرف خواهد شد عاقبت خاطر ما پر ز شعف خواهد شد