Page 622

چو طفلان چه چسبی بهرکس در هوای لعب و پر بحال زبونتری مجو شعله سر هوای تو کو کوره مجاری چو هوای شیم خود تر ز سپهر گرجه کدری تو همان بسایه برابر بعلاج سفله خود سری نمی از جبین حباب رسد بطبع ملولی که شوی ز جمله جهان غنی کمال گر چه بکغنی تو به شیخ پرکنی مقدام دتن سخنی زچه بامعرفت فلک زنی ز هوای کهنه سرستی همه راه ست خرد توددون منصب ایمنی ز پزشک نه حباب بسراغ هستی جون شرر جو نفس ز هم کشای پر زنمود خود تو نمی خبر که برون کشی رسپهر کشای جانب حمد ونظر تو دولت ره افسون بفسانه نفس انقدر مفروش ایهمه کرد وخر چو غبار انجمن بحر نفسی شمار و مجاب رخ یار غنچه چین ما نگهداشت عقل نه دین ما چه کشی کمان تو بکمین ما بشکار جان حزین ما گل باغ خلد برین ما لب لعل و نقش نگین ما کف پای معجزه شیرین ما بخیال کرده کمین ما بلی از روی حسین ما ز چراغ رنگ حجاب هوای صحبت این وآن بسی باغ بهار جان تو بسنگ زار چودی کران که برنگذر شده زمان تو راز هستی خود عیان که بهار گل کندت خزان شده رمز جلوه بی نشان بغبار آئینت نهان نفسي بصيقل امتحان بردار زمیان حباب چو ود چو طرزی ادسا کنی نکو نمی کنی حیا کنی نه بروز خواب نه شب کنی بکو شمع سوی به کنی نه سخن باصل و نسب کنی نه بکس ثنایت کنی چه پوش انکه ترک سخت سفین بحق کب ز حقیقت آنچه طلب کنی بطرق بیدل ا... من به غزل حافظ عذار هوشت ار صد وصف پیر دست قد چو سرو تو خوشتر زمو موز دست چو رسم کینه چومست جگر جونیست ز گریه مردم چشم نشته در خونست