Page 621

چو كعبه بسكه برد در رهش نياب أوميدم چو كاكل بسكه بركرد سرش سر كشته كرديدم زوحشت آم كردم عاقبت جانه خودرا دلم فرياد سان در جوي خون ميتيد غلطيد بجاي اشك لخت لخت دل در بر مي غلطيد بيا وكش تبانه جان از خود برون غلطيد دل از ذوق شهادت هر نفس در موج خون غلطيد اشارت كن بمسلم نركش مستانه خود را چو نكهت ميرومم خود ازان بيرحمانه بر دوش كه با باد صبا خود را رسانم تاسر كويش بسان دود مجمر رخش بر باد كمبويش بدور ماه رویش واله شد بر حلقه مویش بشمعش سوختم آخر پر پروانه خود را براه بخيه ما دل سوي مهركاه نجف آمد كهم بر كوهر شهوار چون حبيب صدف آمد مبال اشك تيز ناله من بر هدف آمد زفيض كريه طرزي كوير مقصد بكف آمد بحر اشك اثر بافتم در دانه خود را مخمس چو سرشكات ره هستي قدمي كزار و بي تاب همه آب همچو عرق بران بمقصدت رهياب تو بسال موج شكست زن كهر محيط إن طلب بحصول مقصد عاقبت نه دليل جوي نه عصا طلب توز اشك اين همه كم نه قدمي ز التجا طلب زپي مراد هواي دل بكذر زحرص و هوا بهل تو مباشر نقطه دال دل نزوي حبه دانه در ككل نخوري فريب بت جكل نشوي زهمت خود خجل ز مراد عالم آب وكل بدر خنو ن دان كسكل اثر اجابت منفعل زشكسته دست دعا طلب بكذرز الفت جسم و جان بطلب نشان بي نشان بجھان مرقع رزجهان نخوري فريب زآسمان چه بود عيان چه بود نهان تو بهيچ ده پي نشان كجا است صدر و چهاستان بكذشه تو ازين اوان چو نكا حسرت اين مكان بچھو ز در بقا طلب چو دهمان