Page 509

بزم ما حسرت نصیبان نیست هم بی سازوبرگ تیغ خون آلود قاتل شمع چراغ بسم سوی گلشن رنگ کل سعی تلاش رنیست قطرۀ خون قفسر باشد در صلاح بسم تابهار تیغ او خندید بر حال دلم لاله خون آلود می روید ز باغ بسم تیره روزان و فادار روز روشن در فغانت روشنی چون مرده کت و ید زاغ بسم همچو موج باده رنگ جام عشرت میکشم سرخوشی از بسکه جوشد از دماغ بسم استراحت بسته دامان جیب نجودیت چشم حیرت میشود کنج فراغ بسم سرخ رویی پیش تیغش آبیا رز نگیت رنگ خون بات کل ایجا رباغ بسم بسکه پر خون شد دلم طرزی بیاد تیغ او لاله خون آلود میروید ز باغ بسم جواب شوکت در کراچی گفته من از ناز کمر احیا از ان باشیشه در جنگم گرا و از طپید نهای دل اندور یدنگم ز بس رنگ بهار این چمن دارد پریشانی رودرنگ حنا از کف چو گل نادانشو در رنگم با فسون پریزادان نگیرد شیشه ساز انم سپوش آگه ز برویم که من چون ششه نیرنگم از ان روزی که دامانش بکف اند از یکر فتم شود از غنچه رنگین تر اگر شب در قح چنگم اگر روزی مراران فتاب ناز بنوازد بجای نغمه بوی گل براید از رگ چنگم چنان کسار از با وش طلاوتی در بغل دارد که خون یک برگ گل چکد از هر رگ سنگم دلم از بسکه ذوق میکشی بی تاب میلازد صدا شد قسقه مینای پر می بر لب سنگم خود آن سوی عدم گردم هستی رنگها دارد پس از زنگ اسیرانم بهار نشئه ننگم غبار غیر چون ضعفوت دل جاکند طرزی که یادت غنچه میکرد و ز تنگی در دل تنگم از طبع خود در شام گفته بگردن چون سلیمانی ز مین زنار می بندم که بهر باد کار او بساخن مار می بندم مرا چون طره زان اشفتی بر کرد سر گرد که من از پیچ و تاب الف او دسار می بندم بزوی