Page 502

۴۸۴ مریضی بار من عیسی فرود شدیم من بار موی او بدو عالم نمیخرم از آدمی بس است دو بار حاصلم هر چند همچو سرد درین باغ بی برم هرکس ز سرگذشت بوصل ابد رسید در راه یار عقده فتاد است این سرم بالم چو بشکنی که پریدن ز پر پزد بکشای شهپرم که ز دامت نمیپرم سنگی ز سماجت غیرم هلاک کرد خم کرد بار منت بال هما سرم چون کل کتاب زندگی من بیا درشت ای همنفس مپرس ز اجزای دفترم با صوت چنگ راست نوائی نمیدهم از نغمه مخالف اغیار من کرم تا چنگ غنچه دامن آن کل بدن گرفت چون کل ز غصه پیرهن جان نمیدرم هر چند دل در آمدنش میتپد چنبه تا خود زمین نشود هیچ باورم در مجمعی که جمع شود اهل معرفت طرزی همه چو شیر بود سرخ شکرم از طبع خود در کابل گفته بسان غنچه بر خود هر زمان بالیدنت نازم چو گل بر حال زارم هر زمان خندیدنت نازم بیم غم در طعن و شتیم بان جفا گستر چو برک بید هر ساعت بخود لرزیدنت نازم بصحن باغ چون طاوس هنگام خرامیدن بشوخی رفتن و از ناز برگردیدنت نازم سرا پا ناز من از بس ادا و ناز میبارد بسان غنچه گلشن بخود نازیدنت نازم ز طعن مردم بیگانه خواهی آشنایی کن بسوی عاشقان زار پنهان دیدنت نازم ز جوش کو بگا شبها بکس با دیدنت کردم ز جوش کم سزائیها سخن نشنیدنت نازم بت نا ز کزاج من ز جوشش کم داغها ز گفت کوی طرزی بی سبب رنجیدنت نازم بر دوش بیدل در کابل گفته اسیس دارد اغوشم بهانوائی ده نامم برنک بخت کل بیصد افتاده اوا نام نپوشد سینه ام سینه جوهر را بحیرانی بسان بخر از بریدن کالبد شوخی آرامم