Page 407

٣٩٣ اگر چه لاف زدن کار نیکمردان نیست من آن حریف ظریفم که از نظر سفیها منم همای همایون کمک بنمک شر ولی بدام دوزلف تو جو شب در افتادم چوشد چنین تو هم از راه مهر با مهسا بهر کجا که هم پای دیده کش نمایی و گر نه تو نبود رسم دلنوازیها زیاده در دسـر یار را مده طرزی ولی به پیش تو یک نکته میکنم مکرر کشم زموی شکافی بنفکر موژ محشر که سایه ام سبب راحت و غزو پر بر نه از خطاست که این بند گوشه نقدر بحرف سخت به پیمان سست خورد مگیر زهرحرف که در آیم چو زلف ماتم گیر گریزم از نظر سبک منظرات چون تیر که پیش شاہ فضولیست گفتگوی فقیر جواب ثراحمد خان پسرامیرکبیر در کابل گفته چوبوی غنچه هوائی شدم بوی بهار دلم چونکهت کل عاقبت بطرف چمن مکر هوای چمن در دماغ غنچه رسید چمن نه صورت کل کارخانه چین است ببزم شاد کل بر بساط عیش چمن روی غنچه کل هر که باده نوش کرد به نور پنجه ساقی کلعذار بکش بصحن باغ تو زان شر پیاله بکیر زخون غنچه رخ نوبهار کلکون است نسیم مژده بادهار اگر آرد برنگ بوی کل از غنچه سرشد بیرون بسان غنچه مرا هم سخن بود در تکین چو لاله آبله پایم بجستجوی بهار کشید سر زکریبان کل ببوی بهار عقده خنده کل کرد ده بکوی بهار صبا بنقش عجب بست کبدی بهار بدوش غنچه کشد باغبان سبوی بهار هزار رنگ خجالت کشد روی بهار زحسرت غنچه دی لنگ شبوی بهار که سنگ باد خزان شکند سبوی بهار بجوی آب وان شسته شد روی بهار چوکل زپوست برایم بارزوی بهار بکنج جیب طبیعت سری ببوی بهار بروی صفحه ز تاثبر کفتکوی بهار باین