Page 95

۹۴ گر نشان اہل سامانرا بسپرسی بیان مطلع غرد وکی برخوان دسمر بر نام محمود این چنین مشہور اند در جهان گشت باعث شعر فردوسی بنظم مختصره دانش و فضلم فر شعر و کمالم بگیر ہمچو سانر نوکرانم بین بچشم نوکر لب ببند از گفتگو راه سخن کوتاه کن انچه کج طبعیت آخر با که داری باور ختم کن طرزی سخن را بردعای شهریار انکه در احسان بود لطفش بعاجز پرور تا بود چون قطب ثابت مرکز روی زمین تا بود سیار چون رشید و مریخ و مشتر کوکب بخت عدویت باد چون مریخ شوم اختر بخت بود در سعد طالع شتر قصیده که در واسط عمارات مجریه است چند زناز بر سمن خط بنفشه بر کشی نرگس نیمخواب را فتنه بزیر سریستی سنبل بوی تاب می بر طبق کل بھیجے چند ستاره بر شفق پسر بکند یکر بے غنچه نیم باز را چند زخند و میدی در بغل عقیق تر کشته بر در ہے بیضه باز صبح را در پر زاغ شب کے صورت مور عنبرین بر زبر شکر سے ریخت بحبیب کمر با غداب از طوق من سلک کهر بوحر او بر سر سل سر ہے لاله بطرق می نهد پیشه لوطشت شیرین چون تو بطرف گلستان افسر زریبر سے روز و که گشت سعد شده ماده وقت کر نظر پنجه بشیشه بکشی باده بجام زر ہے برلب آب خشک پی آتش تر بریزی پرده آب بسته را چند بر سر سے اشک شفق اگر نهی بر در جلال آتشین زهره و ماه مشتری بر طرف قمر سے پیش تو از خرد وصف شراب میکنم کر تو بطرف حرف من کوش بلطف بر سے شکل چون شاخ رز ماه بود میان خم خورشید دازده شرف چونکه بجام زر سے اینه افتاب من هم کل دیم گلاب کن سر نکنم زپای تو گر قدم بر سے دلبر و داستان من صاحب بخو کن رسم دفاد عهد را از همه خوبتر ہے در سایه