Page 88

برای گستری چندی که بار بردارد کند ز دوش دلم بار رنج و محنت کم توقعت که آن سرور رفیع جناب بخشد مزده جود و مهر و لطف و کرم بدوست من بنهد این بار منت احسان که تا شود ته بار عنایت تو دلم زراه مدح تو طرزی عنان نگردانم هزار بار سرش کر قلم شود چو قلم همیشه تا که بود ماه بر فلک تابان مدام تا که بود نور شمس در عالم مدام سر تو جاوید باد و دولت نام همیشه خاطر تو شاد و طبع تو خرم قصیده در مدح سردار غلام حیدر خان پسر بزرگ امیر کبیر امیر دوست محمد خان عذار مهوش وزلف مسلسلش روزی بچشم مرد مک دیده چون نگاه رسید دلم چو زلف بصد پیچ و تاب گفت چرا وصال عارض تابش باین سیاه رسید زبخت تیره زلفش اگرچه تارنکم بقعر چاه شدم او باوج ماه رسید دماغ طره بر اشفت گفت ای طرزی مکن خیال پریشان که با تو جاه رسید بکن سوره واللیل کاین عروج مرا زخاک دبی درگاه پادشاه رسید شه ممالک افغان غلام حیدر خان که صیت عدل و سخایش بمهر ماه رسید فلک مطیع و قمر چاکر و سپهر غلام زمانه تابع و خورشید پیشگاه رسید میانه اجل و قهر آن شہنشاہی قیاس خلق بسر حد اشتباه رسید جهان بخشش عامش چنان مخلع شد که اطلسی بفلک بهر اکتباه رسید چنان کشود بروی زمانه باب کرم که زر سرخ به تسخیر رنگ کاه رسید دلی بداد دل پاره پاره ام رسید اگر چه ناله و آهم بکوش راه رسید بحق حق که غلط گفتم و خطا کردم که رشحه کرم او باب کیاہ رسید شهنشهی که ز تاثید شحنه کرمش برای حلقی جهان رحمت اله رسید