Page 70

سحر بگوش دلم عندلیب گفت برا که ساز می تپد ای سبز پیر پای بهار بگیر دامن آن گلشن همیشه بهار مرو بسان صبا از پی هوای بهار چراکه آن گل خودرو مدام سرسبز است همیشه باد خزانست در قفای بهار محمد عربی شاه خطه لولاک که بیصفاست به پیشش صفای بهار زرنگ آل محمد ز بسکه آب چکید دمید رنگ طراوت بلالهای بهار ز شیشه عرق روی مصطفی باشد شراب ناب که بینی بکاسهای بهار چه باک خون بپای رارنجا که برمیخون که خاک پای رسول است خونبهای بهار بهر کجا که از رفت دم شود گلزار رسید ناکه بخاک مدینه پای بهار اگر بطرف چمن بی نقاب بگذرد زشرم برگ شگوفه فتد بپای بهار اگر بروی محمد شبی کشایم چشم بسان غنچه سفر دورم از لقای بهار به پیش غنچه و در پیش گل بپرجم او بود بوصف رخ او نوای نای بهار چو دید بر گل روی و قد چو شمشادش نکرد میل قمری دگر تماشای بهار تو آن گل چمنستان صنع یزدانی که هست آینه روی تو جلای بهار بجا رحسن تو از بسکه شوخ در مکین است کفیل رنگ گل دلاله شد کجای بهار بدور حسن تو از بس بهار بیقدر است بقهر باد صبا میدرد درای بهار هوای کوی تو ما را بود پیش چمن هوای روی تو ما را بود کجای بهار خدای را ز کرم یک نظر بحالم کن که خورد خارستم بر دل از جفای بهار دلم ز غصه بپوشیده ام زمی خجلت درین فضای گلستان این هوای بهار بسان غنچه گره از جبین من نکشود شگوفه وشی گلها و خنده های بهار شگوفه سیم فشانست گل درم ریزان چمن چو گنج روان گشته از غنای بهار کیم ز سیم تهی کیسه ام زدر خالی از ان چو دزد بشب میروم بیای بهار