Page 4

ربوده طاقت صبر و قرار مستان ز نکہت چمن و شمیم گل کوی عجب مدار که از اعتدال فصل ربیع فتاده در قدح لاله ژاله زانکه کند بطرف مایل شده چو مستان سرو ز بسکه خوردن می عام شد درین ایام خوشت باده گلگون خاصه در گلشن درین بهار بگلزار کن گل اندامی بود همان تر و شاداب تا بهار دگر بگوش شاهد گل سحر و صف غنچه فتاده بر قدم گل کلاله سنبل بباغ سوسن آزاد با هزاران ق بزرگوار خدائی که نفس آفاق بحسب سعی و هر چه هست با شهر شست ز صنع قدرت او آیه ایست صفحه سنگ نمونه ایست ز لطفش بهشت و حور و قصور چو نفخه صور سرافیل بانک بردارد که خطبه لمن الملک را جواب دهد بکائنات حیاتی نماند از ذی روح بساط سبع سماوات را بهم پیچند همه زوال پذیرند غیر ذات خدا فغان بلبل و سوت هزار و ناله سات صبا کشاده بگلزار نافهای تتار دمد شگوفه زشاخ شکسته اشجار ازان پیاله سرشار دفع رنج خمار گرفته بازوی او با هزار دست چنار رود ز صومعه زا هد بخانه خمار بروی سبزه بپا گل بصوت هزار ز روی ناز زند گل بگوشه دستار ز اعتدال هوا و طراوت سرشار زبان غنچه فغانهـا کند بصوت هزار گرفته سبزه نورسته لاله را بکنار زبان کشوده بتسبیح خالق جبار او احدیت ذاتش همی کند اقرار که لیس فی وسط الدیر غیره دیار ز جود رحمت او نسخه ایست عقده خار شراره ایست ز قهرش جحیم و دوزخ و نار شود ز سمت او محو از جهان آثار بجز خدای که شد واحد القهار بزور کارشماری نماند از جاندار بسان صفحه قرطاس ز کاغد طومار قدیر و قادر و پروردگار لیل و نهار