Page image — the source of record
Machine transcription
۱۴۱
مدام از دو سخن است طبع تو بکوشش دل همیشه از دو سخن است خاطرت مل تنگ
یکی شنیدن حرف عبث دوم ساز است که هست آینه طبع تو از و پر زنگ
دو دعاکه طبیعت همیشه دل چاپس است یکی شنیدن عرض دوم دمار جنگ
مجدال و جود و مراء و سخا بنقص و هنر بعقل و فهم و برائی خرد بهوش فرهنگ
توهیچه باز سفید و دیگران عصفور تو طغرل و شہمان دگر بسان کلنگ
زبسکه دست حوادث بخود باشد باز بغیر قبضه خنجر ندیده چنگ قشنگ
کنون عدل کرشی ز کلک و شیران حساب عقل زبوز رجمہر بردی بجنگ
بزنگی از دهن دشمگنت بخاک افتد گذشت بر بکوی او زبس که بیان ننگ
نوز بیم شه چین موی چینیہا اگر ز قعر قند بر جبین تو ارژنگ
وگر حمایت لطفت رسد ضعیفان را شکوه ملک سلیمان دہی بمور کلنگ
کہی درنگ یکجا کنی مقام چو کوہ کہی شتاب چو باد صبا کنی آهنگ
عدالتت بکند باز ظلم را چنگل سیاستت ببر ید است استخوان پلنگ
به پیش عقل تو افتاده زیرکان حیران به پیش کار تو افتاده کاردان بہنگ
به پیش قدر تو بی سنگ دشمنان چمنون به پیش وزن تو بی وزن آسمان و درنگ
بسکه مجار غم خود نوکرده دیده سفید که در سهم از غم دست تو بند از سنگ
صدای توپ سمد از بس بدشمنت نازل نمودی ایت زلزالہا زتوپ تفنگ
چسان مدام ستیر تو میرسد دشمن که ست طالع دشمن چو سبزه نه رنگ
شیشه دل طز می عجب مدار شها که بر بنزدم بشکست زان نخواست رنگ
از ان بلند نیامد صدای شیپورل چرا که پیش از بین شمنت شکسته چنگ
دشمنی سرشه باد تا ابد مجروح که میکهای تو عاقبت برآرد رنگ
ہمیشہ تاکه سپہرست در شتاب دود مدام تاکه زمین را بر آب داده در نگ
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.