Page 134

زگردون رفعت قصر منیرش خواستم گفتا مه و خورشید کلهائی بود از طاق ایوانش بکویم پیش ازین رفعت جاه و جلال او فرودر خود رود نفش کمین از هیبت بانش قبای اطلس زردور گردون نیست لایقش که آمد یک دم حبکه‌ تاه بر بالای اندامش بهار لطف عامش بسکه گل گل بشکفد هر دم چو فصل نوجوانی تازگیها دارد ایامش کند گر تیغ ایرانی رجبین جوهر زنگش شود شمشیر نیز رومیان پر زنگ از شامش چو گلبن دشمن از گلهای رحمش بار می بندد گر خندیده برق ابر تیغ تیز گلفامش کنی رو ماه بازی ای عدو پیش خمید او در و شیر فلک از هیبت چنگال ضرغامش فلک یک کرده خورشید منیر سمرقند او زراغ از بسکه گسترده است دای خوان انعامش زهی سلطان دین پرور حبیب الله خان هم چاکه که از شمشیر شیر آرد نشان مهرشباهش بر آرد کام ما کامان زبهر کام امید او سپهر وانجم و خورشید میجوید از آن کامش مجال همسری دارد عدو بکشای جوشن را زپوشش خون سودا شد مضاعف در سرسامش سواد لشکر کشش اعداد انجم بیش میآید خرد کی پی تواند برد بر آغاز و انجامش چو شخص انقص حکمش چنان عزم بردارد شود خنک شمر سنگ گردون زیر زین رامش اگر بر عزم جولان بر سمند عزم زین بندد فرازنه فلک باشد قرار اولین گامش چنان بتابد در افتاد در عزم جهانگیرش که چون خورشید یکساعت بجائی نیست آرامش سماکش ابلق گردون صباح الخیر میخواند که حرف خیر مقدم نقش می بندد بر اقدامش چرا طرزی نسازد بر سخنهای شکرقاسم که مدح شاه ایران لعل شیرین کرده در کامش سخهایم بدخشش از رساد ارو رسد با گوش سلیمان در عدم اواز صمصامش الا تا رونق بزم فلک از جام خور باشد بیزم عیش دایم جام عشرت با دور کامش جواهر زواهر جیب و کنار آویزه گوشوار بن گوش بناگوش حوران صبح معشوقان باغچه و دلال محفل کمال