Page 12

قصیدۀ ستائیه در مدح حضرت عثمان ذی النورین رضی الله عنه رسید موسم دیماه و ابر است نقاب کنون نه وقت درنگ است ساقیا بشتاب بیاکه عالم هست و دور باده ناب درین جهان خراب از شراب دی بیاب برغم لشکر سرما بیار ساغر می بدفع باد مخالف بنوش باده ناب شگوفه بار چو شد برف در فشان باران زمان زمان می است اوان اوان شراب ز سرد مهری فصل شتا و شدت برد خنک کسی که شود گرم زاتش می ناب هوا ز کثرت برف است همچو قلزم ژرف زمین ز موجه آبست لجة سيماب زمین ز برف شده همچو پنبه زار اینچ جهان ز آب شده چون حباب خانه خراب ز بسکه برف ببارید ز آسمان بزمین گذشته ایلی ایام باز پشت کتاب کر است طاقت یارا کنونکه از سرما وشق کشیده بدر افتاب هم ز سحاب ز بس تموج ابر و تلاطم باران ز آب خانه بدوش است عالمی چو حباب درین رطوبت سرما دگر پناهی نیست بغیر پر تو لطف شهی سپهر جناب امیر و سرور کونین شاه ذالنورین جناب حضرت عثمان ثالث اصحاب سحاب علم و حیا آفتاب جود و سخا سپهر حلم و حیا قبله اولی الالباب امین شرع مبین کاشف علوم یقین رواج ملت دین نور مسجد و محراب زخالص جوان جان پاک رفت بخاک ز چرخ نعره برآمد که لیت کنت تراب شهی که حکمش اگر بر فلک سدید پی فلک شکافته گردد ز مدتیه شهاب دگر صلابت او بانگ بر زمانه زند زنیم حد اقتداس خیره طیند طناب زتیغ تیزش اگر شعله بحر افتد ز تاب اتش قهرش شود نهنگ کباب شها سپهر حیا با ستوده القابا توئی که کرده ترا یار خود رسول خطاب شده ز عدل تو همخانه باز با تیهو شده ز پاس تو هم آشیانه کبک و عقاب