Page 114

۱۱۳ بپادمالک در شرع دل سینه طپید سفیر شاه برین عرض مدعاست کوا جو بی نظیر سگی که از کمال خرد بود مدام باسرار سر و ل آگاه بلند طبع و بلند همت بلند مکان بلند رتبه و عالی نژاد و الا جاه درین میاده کو پیش پادشه طراز که عرض خویش فضولی است برانشا مدام تا بجهان فتح باب ارزاقست کشاده باد بابواب دولت این درگا همیشه وی زراز نام تو مزین باد بحق اشهد ان لا اله الا الله محب خد تو بر چرخ رتبه چون خورشید عدو جاه تو چون سایه باد در چاه قصیده در مدح وزیر خراسان مؤید الدوله چوبوی میر اسسج در مشام آمد خجسته دلبری نیک اختری بدام بد البری که شکر رسا طبع سلیم طراف طبع و سخنگوی و خوشکلام ام رموز فهم و ادادان ملک سنج و خطو بلند طبع و هنرند و نیکنام آمد بشهرت سخن شهیار ملکستان ببوستان هنر سر و خوشخرام آمد برم خیمه نهان یار بی خرد من بعارضی چو مه نو بوقت شام آمد ز در در آمد و چشم بت گفت بین که ذکر دوست به از ساغر مدام آمد هر چه میگذرد ذکر دو ستان خوشتر که نام دوست طب فکر بر ذمام آمد از جای جستم و پیشش ستم دگنم که دوستدار که و دلستان کدام امد بسخطه گفت که طرزی چه بخت بخیری بهاء خلق نکویش بهر مشام آمد وزیر ملک خراسان مؤید الدوله که بنظم منطقش ملک را نظام آم امیر معدلت آرای معدلت پیرا که صیت جود و سخایش بخاطر عام آمد بفضل بذل خحاباب جود و کان کرم بعقل و فهم رساسرور انام آم هوای شد مخدوم شرم کشتم که صید طبعم از امین سخن بدام آمد