Page 113

پس این که کشته طرزی بعرض این احوال ندیده ظلم چنین کس ز خصم بیګانه باور قهر شهنشه رسد بسګ آن کسان زیاده سال و مه عمر شد که در همه عمر بجګاک پای شهنشاه دادخواه رسید بما هر انچه زا قوام دل سیاه رسید ګرنو بما همه عمر و سال و ماه رسید بداد ما همه آن رو حنافداه رسید قصیده در تعریف پسر ناصر الدین شاه در حضور خجسته نام شاعر فرموده بیاور لف نو ای ترګ ماه چهرۂ من زچین زلف خم اندر خم پریشانت چسان ز چنک تو ګردد خلاص مرغ دلم هنوز سعی تو در دلبری دلداریست زانګر شقه دلها شکست زلف کجت ز هجر زلف تو راز رسای سرکش تو جلال دولت دین آسمان جاه و جلال تو آن شهی که مه وا فتاب از ره فخر ز سنک قدر تو کاری سبک شد و چون کاه بمدح خلق خلیقت رسیده در السان ز رتبه شرف ذات و پایه رفعت نجوم شکر و چرخ احتشام ګردون قدر عدو ز هیبت تیغ تو بر زمان راند بپیش رمح تو د شمن چوپیش اثر در مور اګرچه دورم از ان استان حیم در بان ز شام تا بسحر از ره هوس کحکال چو طره تو زخود رفته ایم راه برا مراد لی است پر از دود د سینه پر از آ که هست زلف ترا دام شصت نا نجنا ز بار بردن دل ګرچه زلف تست دوتا زسبز زلف تو مجروح کشت های نګاه چوروز دشمن کشت عمر من کوتاه یګانه پور شهنشاه ناصر الدین شاه برآستان نو سایند رخ که و بیګاه زسنک قهر توکوه ګران شد و چون کاه ثنای ذکر جمیلت فتاده در افواه تران چرخ که تشت است قبه خرګا فلک سریر وملک قدر واسمان بګاه بکاه رزم و دغا لا اله الا الله بپیش تیغ توا عدا چوپیش شعله کبا ولی بجان و دلم خاک راه آن درګا هزار بوسه بران خاک درګاه شفا بیاور