Page 536

صحیفه ۵۲۹ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد سوم پیش ازین مذکور شده بود در پیش دروازه درمیان قره برپشت افتاده، وجبین ورخسار وموهایش درخون آغشته ، وخانم جوان چنگ بمو های خود انداخته ، و بیکنظر مجسم دهنده حزن و نا امیدی بطرف پسر درخون آغشته خود دیده ، و : امان اولاد ! امان جگر پاره ام ! امان ( فؤاد ) جانکم ! وفات کرد . مرد ، مرد ! یارب امداد امداد ! ... گفته فغان بر میکشید . زن پخته سال : یا رب ! قربان جلوه های جلالت شوم . اینچه مصیبت اینچه فلاکت ! عفو کن ما را خدا ! اولاد مارا ببخشا یارب ! گفته واویلا ومناجات میکرد . دخترك خرد سال بر بستر خود افتاده زار زار میگریست . ( خیر باشد ) گفته به اوتاق درامدم . اول دست بر دل پسر مانده حرکت دران حس کردم . گفتم : غم مخورید خانمها ! الحمد لله اولاد شما زنده است . ولی بیهوش است. یکقدری بمن مدد کنید که او را برداریم . پس خود من از زیر بغلهایش گرفته و زن جوان که والده پسر بود از از پاپهایش گرفته از اوتاق بیرونش کشیدیم ، و برمیز بزرگ دهلیز در پیش کلکین بر پشت خوابانیدیم . ابو محی الدین را آواز دادم که آب بیارد . تا او آب میآورد بمددکارتي والده اش جا کتش را از برش کشیدیم . درین اثنا ابو محی الدین ابریق ولکن را آورده بود . سر پسر را از میز بپایان میل داده بدست خود سرو جبهه وروی پسر را شستن گرفتم . بیچاره والده : واه اولادم ! واه اولادم ! گفته فغانها بر میکشید . بعد از شستن ، زخمیکه