Page 186

صحیفه ۱۷۹ سیاحتنامه سه قطعه روی زمین جلد اول مادام ماری حسینتر از پری باز چنان يك جلوۀ پر عشوه، و يك ناوﻙ پرتاب غمزه برجگر گاهم حواله نمود که اگر عبرتهای سرگذشتهای ماضی، و اندیشۀ آمالهای استقبال دامنگیر خیالم نمیشد عقل و هوش وقلب و حواسم را همه‌گی بتاراج داده بود. ولی مثل مشهور است که « مار گزیده از ریسمان سیاه میترسد » از انسبب در ان واحد پس بر خود مالك گرديده و بلاها و عذابهای که سابقاً از عشق دیده و کشیده بودم یکان یکان در مد نظر دقت آورده بر ضبط نفس خود موفق آمدم. ما دام حساس ذکاوت اساس ازین تبدل آنی، وتغير ناگهانی من مانند يك شکارتی که صید خود را بوجه تمام هدف نتواند، و از انداختن گله خود صرف نظر نماید يك وضعی گرفته گفت : بیگ افندی ! آیا شما در استانبول بسیار وقت اقامت خواهید کرد ؟ گفتم — افندتی من نیت رفتن حجاز را دارد، و چون موسم حج نزدیکشده گمان نمیبرم که بسیار وقت در استانبول بمانیم ! اما مقصد جناب مادام را ازین سوال ندانستم که چیست ؟ مادام يك تبسم شیرینی نموده گفت : - مقصد من این است که برین وسعت افکار شاعرانۀ شما این حجم محدود واپور قورنیلوف را خیلی تنگ و پر فشار می بینم. لهذا میخواهم که در يك فضای بسیار بزرگ، و يك دایره بسیار وسیعی از صحبتهای شاعرانۀ شما استفاده کنم، و چنانچه موسیو دیمتری نمبر دکان خود را بشما داده، منهم نمبر خانه خود ما نرا بشما میدهم که مرا — اگر آرزو کنید — به این پته و نمبر جستجو خواهید توانست ! اینرا گفته و يك کارت ویزینی از حبیب خود بیرون آورده، و در پشت کارت مذکور این عبارﻩ را بقلم خود نوشته بمن بداد :