Page 205

کتاب الاقرار الباب الثاني عشر في اسناد الاقرار الى حال ينافي صحته وثبوت حکمه این دوازدهم باب است در بیان نسبت کردن اقرار بحالیکه منافی وضد باشد با صحیح شدن آن و یا ثابت شدن حکم آن لو قال تزوجتك وانا صبی و قال المرأة لا بل تزوجتنى و انت بالغ فالقول قول الزوج و اذا قال الزوج لامرأته تزوجتك و انا مجوسی و قالت المرأة لا بل تزوجتنی و انت مسلم فالقول قول المرأة هكذا في المحيط (عالمگیری) اگر شخصی گفت زنی را که بنکاح گرفته بودم ترا و من كودك نا بالغ بودم و گفت آنزن که نه چنین است بلکه بنکاح گرفتی مرا و تو بالغ بودی پس معتبر قول شوهر است و اگر گفت شوهر بزن خود را که بنکاح گرفته بودم ترا و من اتش پرست بودم و گفت آنزن که نه چنین است بلکه بنکاح گرفته بودی مرا و تو مسلمان بودی پس معتبر قول آنرست همچنین ذکر شده است در کتاب محیط و ان اقرت المرأة انها تزوجت هذا الرجل وهی امة و قد كانت امة معروفة ثم عتقت و قال الزوج قد تزوجتها بعد العتق او قبل العتق فهما سواء والنكاح جائز (مبسوط) و اگر اقرار کند زنی که بدرستی بنکاح گرفته بودم این مرد را و من کنیز بودم و حال آنکه وی کنیز معلوم و مشهور بود و بگوید شوهرش که بنکاح گرفته بودم ترا بعد از آزاد شدنت یا پیش از آزاد شدنت پس این هر دو قول برابر است و نکاح ایشان روا است ولو کانت مجوسیة فاسلمت ثم اقرت انما تزوجته وهی مجوسیة وقال الزوج تزوجتها بعد الاسلام فالقول قوله و اگر زن آتش پرست بود و اسلام آورد و بعد ازان اقرار کرد که بنکاح گرفته بودم این مرد را و من آتش پرست بودم و آن مرد گفت که بنکاح گرفته بودم این زن را بعد از اسلام آوردن او پس معتبر قول آن مردست ولو قالت تزوجتك وانت صبى او فى المنام او قالت تزوجتك وانا مغلوبة على عقلى و قد عرف ذلك منها