Page 193

جلد پنجم ۱۸۸ كتاب الاقرار فايدة در اینکه اقرار كند طالب كه قبض كرده‌ام از تو صد درم را اكثر منها ولوكان بهما كفيل فقال قد قبضت منك مائة لا يبرء الكفيلك لزمه لكل واحد منهما مائة درهم فان اراد ان يستحلف كل واحد منها لم يكن عليه ما يمين كذا في فتاوي (عالمكيري) واكر مردي را بر ديكري هزار درم بود و طلب كننده دين كفت كه داده براي من از هزار درم صد درم را بدست خود بعد ازان كفت كه ني بلكه فرستادهٔ بمن آن صد درم را بدست فلان غلام خود پس در ينصورت همان يكصد درم جهت لازم ميشود بروي زياده تراز ان واكر بان هزار درم كسي ضامن بود و كفت طلب كننده دین که بدرستیکه قبض كرده‌ام صد درم را از تو ني بلكه از ضامن تو لازم ميشود بروي براي هر کدام ایشان که ديندار و ضامن اوست صد درم واكر طلب كننده دين اراده كرد که سوکند بده هر کدام ایشانرا برایشان سوکند نمیشود و همچنین ذکر شده است در کتاب حاوي قال قبضت منك مائة فقال المطلوب وعشرة ارسلت بها اليك وثوباً بعتك بعشرة فقال الطال تصدقت وقد دخل هذا في هذه المائة كان القول له مع يمينه وقيل لوكان قال المطلوب عشرة بغير الواولا يلزمه الا المائة اما مع الواو فيلزمه المعطوف مع المائة وقيل لا يلزمه الامائة في الوجهين وهو الصحيح كذا في محيط السرحسي (عالمكيري) طلب کننده دین كفت ديندار خود را که قبض كرده‌ام از تو صد درم را و آن ديندار كفت که ده درم دیکر را نیز قبض کرده که فرستادم انرا بتو و نیز جامه را که فروخته بودم انرا بر تو بده درم و طلب کننده دین کفت که راست کفتی تحقیق آن دو ده د یکر نیل است دران صد درم در ینصورت معتبر قول صاحب دین است با سوکند او و بعضی گفته است که اکرد يندار كفته بود ده بغير وا و لازم نمیشود براو مکر صد درم و اما اگر گفته بود با واو لازم میشود بر او معطوف با صد درم و بعضی کفته است که لازم نمیشود برا و مکر صد درم در هر دو صورت خواه بواو باشد و یا بغیر وا و و همین قول