Page 726

جلد سوم ۵۱ کتاب الحواله دینه پس اگر قبول کرد ابراء را صحیح است و اگر قبول نکرد صحیح نیست و اگر ضامن شد کسی و لیکن بالغ ده درم حواله کرد صاحب خود را بآن در مها بر مرد حاضری و او قبول کرد رواست آنحواله و شرط است قبض کردن در مجلس عقد کنندگان چنانچه در ضامنی همین حکم است پس اگر متفرق شدند تا وقتیکه ابراء کر د محتال برای محتال علیه این صحیح است ابرا او و عقد صرف میشکند خواه محتال علیه قبول ابراء کند یا نه و اگر حواله بغیر امر کسی بود که آن در مها دین بود بر ذمه او پس محتال علیه خلاص میشود و موقوف میشود در حق بائع عشر و بر رضای او و قبول او همچنین است در خرزة المفتيين اذا احال الرجل رجلا بما عليه على ان المحتال له بالخيار نهو جائز و له الخياران شاء مضى على الحوالة وان شاء رجع على المحيل وكذلك ان احال عليه على ان المحتال له متى شاء رجع على المحيل نهو جائز و المحتا الميار يرجع إلى يهما شاء كذا فى المحيط عالمكيري وقتیکه حواله کند مردی مرد دیگر را بچیزیکه بر ذمه وی باشد بر این شرط که محتال له بخيار باشد پس این رواست و او را خیار است اگر نخواهد امضا کند بر انحواله و اگر بخواهد رجوع کند بر محیل و همچنین اگر حواله کرد بر وی بشرط اینکه محتال له هر وقتیکه بخواهد رجوع کند بر محیل پس این کابر رواست و محتال له را اختیار است که رجوع کند بر هر کدام ایشان که بخواهد چنین است در محیط - اذا أخذ الخط من المحتال عليه بعد ما قبل الحوالة ثم قال للمحيل مفلس فقال له المحيل ابعث الى الخط الذي اخذته منه واترك الحوالة فبعث الخط ولم يقل شيأشيأ انفسخت الحوالة ولو لم يقل ابعث الخط المداخل