Page 708

جلد سوم ٣٣ كتاب الحواله باشد و باطل می شود بعقد صرف و اگر آنحواله بدون امر حوا له کننده بود باطل نمی شود فقیهی تا وقتی که قبول نکرده باشد حواله را و لوان صاحب الدين احال بدينه علي رجل لغير امر المديون على ان يكون المديون برينا جازفان مات المحتال له فورثه المحتال عليه او وهب المحتال له المال من المحتال عليه لا يرجع المحتال عليه علي المديون بشئ فان مات المحتال فورثه المديون كان للمديون الذي عليه اصل المال ان يرجع علي المحتال عليه (قاضيخان) واگر صاحب دین قبول کرد حواله را بدین خود بر مردی بدون امر دیندار خود بشرط این که دیندار او خلاص باشد رواست این حواله ا و پس اگر مرد آن کسی که حواله بر او شده بود و میراث برد از و آن کسیکه حواله براو شده بود يا بخشد آن کسیکه حواله برای او شده آن مال را برای آن کسی که حواله بر او کر ده شده درینصورت رجوع نکند آن کسی که حواله بر او شده بدان دیندار بچیزی و اگر آنکیکه حواله برای او شده بود مرد و میراث برد از وی آن دیندار درین صورت مرآن دیندار را که اصل مال بر او بود میرسد که رجوع کند بر آن کسی که حواله بر او شده است رجل عليه دين لرجل فاحال الطالب علي رجل ليس عليه للمحيل لجاء فضولي وقضى المال من المحتال عليه تبرعا كان للمحتال عليه ان يرج علي المحيل بمالوادي من مال نفسه وليس عليه دين ( قاضيخان وعالمكيري ) بر مرد دینی بود مر مرد دیگر را پس آمرد خوا نمود طلب کنند و را بر مرد دیگر که آنجو اله کننده را براو دینی نبود پس آمد مرد بیگانه و اد امارات آنمال را از طرف کسی که حواله بر او شده بطریق احسان ونیکی درینصورت میرسد آنکسی را کرما