Page 633

جلد سوم ۲۲۰ کتاب الکفاله امر کند دیگر بر انشر اوی از کا فران قال رجل لآخر اسلك هذا الطريق فانه آمن فسلك واخذ ماله لم يضمن تم له كل هذا الطعام فانه ليس بمسموم فاكله فمات لا ضمان عليه وكذا لو اخبره ان انها حرة فتزوجها ثم ظهرت مملوكه فلا رجوع بقيمة الولد على المخبر اشباه ولو قال ان كان مخوفا واخذ مالك فانا ضامن فسلكه واخذ ماله قسما لو قال ان اكل ابنك سبع او تلف مالك سبع فانا ضامن لا يصح (تنوير و رد المحتار) مردی گفت بدیگری که برو باین راه که با مانست و او رفت و مالش گرفته شد ضامین نمیشود و مانند این است در حکم اینکه بگویدش که بخور این طعام را که زهر دار نیست و او خورد و مرد تاوان بر گویند ه نیست و همچنین اگر مردی خبر دادش که این زن در است و انگاه گرفت آن زن را بعد از ان ظاهر شد که کنیز کسی ست پس وی را حق رجوع نمودن نیست بقیمت ولد بر خبر دهنده این حکم در اشباه مذکور است و اگر شخصی گفت بکسی که اگر این راه ترسناک بود و مالت گرفته شد پس من ضامنم و او رفت بران راه و مالش گرفته شد گویند ضامن میشود اما اگر گفتش که اگر درین راه پسرت را درند، خورد یا درنده مالت هلاک کرد من ضامنهم صحیح نمیشود والاصل ان المغرور انما يرجع على الغار اذا حصل الغرور في ضمن المعاوضه لاني ضمن عقد التبرع كالهبة والصدقة فيرجع المشترى على البايع بقهمة الولد اذا استحقت بعد الاستيلاد اوضمن الغارصفة السلامة للمغرور نصا حتى لو قال الطحان لصاحب الحنطة اجعل الحنطة في الدلو فذهب من ثقبه ما كان فيه الى الماء والطحان كان عالما به يضمن ( رد المحتار) وقاعده در باب فریب داد و شده این است که فریب داده شده در انوقت رجوع میکند بر فریب دهنده که فریب حاصل شده باشد در ضمن عقد معاوضه یعنی عقد که دران