Page 574

حبل سوم 161 كتاب الكفالة في ان يكون واجباً قيميا وباية الله وهو مستحق القضاء غير مجبور على الأدارده الى المالك فان كان فقيراً الى آية الله غنيا فديه واينا قال الامام فخر الاسلام والاشبه ان يطيبه (هدايه و فتح القدير و كفايه وعنايه) واگر در سورة که شر ضامنی بخیروار گندم نموده بود اد بو انزالهشاو او قبض کرده بو اترا ان ميكو پچين والقبوض بطلب کنند حق پس ضامن فروخت آنرا وربح كرد دران پس آن ربح او راست و حكم قاضی نزد صاحبین رحمهما الله تعالی گفته است امام ابوحنیفه رحمه الله تعالی که نز من بهتر ست اینکه ضامن رد کند انرا یکت که آن خروارگندم را با داده بودیرا که ناپاکی ثابت است دران با وجود بودن تک دان زیرا که مدیون راضی میشود به تک بودن ضامن در آن باعتبار ادا نمودن ضامن نز الربیع وقتیکنه خوان مدیون ادا نکرد آنزا وی راضی نمیگردد بآن وین ناپاکی حل میکند در مالیکه از متعینات باشد و آن در اینجا خروارگندم است پس سبیل در ریج بآن گندم تصدق نمودنست بآن در روایتی و رد کردن آنست برمدیون در روایتی و این دوم روایت اصح است لیکن این حکم مستحا بی ست نه تیر بیانی قاضی مجبور نکند ضامن را بر ان رد کردن و لیکن خود ضامن بکند آنزا و از عدم جبر قاضی برا و لازم نمیشود واجب نه بودن رد کردن بر ضامن در میان او و میان خداوند تعالی پس رو است اینکه پس دادن آن ربح واجب باشد بر دو میان اوما خدا وند تعالی و دریگم قاضی مستحب باشد بردون حیر کرد وقتیکر ضامن رد کرد آن سه ری را بر ان مالک پس گرومی فقیر بود آن پاکست اودرا وا کرغنی بود درین دو روایت است گفته است امام فخر الاسلام رحمه الله تعالی که بهتر نیت که این کست او را هذا كله اذا اعطاه على وجه القضاء لدين فلوا اعطاه على وجه الرشالمي الطالب مصرف فله كفيل قريح صاحبها مع حقيقة فانه لا يطيب لح رفة وعناب كفا و نیز که مذکو شد وقتی است که ضامن دهنده داده باشد اترا بضامن بجهة ادا، نمودن دیش و اگر داده بود او را بطریق فرستادن بطلب کننده حق وضامن تصرف کرد دران و ریح نمود و تصور امام در امام بوینی ست و با اله الا لیکن در یک اکتاب