Page 527

جلد سوم ۱۱۳ کتاب الکفالة واکر شخصی کفت دیکر را که انچه مر ترا بر فلانست و یا اقرار کرده باشد فلان برای تو بچیزی در لازم باشد بر من پس آن فلان کفت که اقرار کرده ام دیروز برای او بهزار درم لازم نمیشود چیزی بر ضامن واکر کفت که بجهت یکه فلان قرار بکند لازم باشد بر من و آن فلان قرار کرد در حال لازم پیش ضامن کر از جانب طلب کننده حق شاهدان گذشتند باینکه ضامن بنده اقرار کرده بود بالی نیا ایران لازم نمیشود بر ضامن ثمال واکر ضامن بهند منع آورد از سوگند خوردن قاضی لازم کردانید برا و کمال را لازم نمیشود بر ضامن رجل قال لغيره ما ذاب لك على فلان فهو علي ورضي الطالب فقال المطلوب للطالب علي الف وقال الطالب لي عليه الفا درهم فقال الكفيل ما للطالب على المطلوب شيئ ذكر في الاصل ان القول قول المطلوب فيجب الالف على الكفيل (قاضیخان) مردی کفت دیگر را که آن چیزیکه واجب و لازم شد ترا بر فلان پس آن بر من باشد و راضی شد بآن طلب کننده حق پس کفت آن فلان که ضامن دهنده است که مر طلب کننده حق را بر من هزار درم است و گفت طلب کننده حق که مرا برا و دو هزار درم است پس گفت ضامن که نیست طلب کننده حق را بر ضامن دهنده هیچ چیزی ذکر کرده است در کتاب مبسوط که بدرستیکه معتبر قول ضامن دهنده است پس واجب است هزار درم بر ضامن و لو ان رجلا كفل عن رجل بالف درهم بامره على ان يعطيه المكفول عنه هذا العبد رهنا ولم يشترط ذلك على الطالب ثم ان المكفول عنه ابى ان يدفع العبد كان لذلك ولا يتخير الكفيل بين ان يمضى فى الكفالة وبين ان يفسخ وان لم يسلم