Page 500

جلد سوم ٨ كتاب الكفالة لم يكن للطالب عليه شيئ وكان هذا مني اقرار اللطالب بمائة درهم وقال الطالب كان لي عليه مائة درهم وقد كفلت لي عنه بذلك الخنيفة مطلقا بعد ما لموافاة ففي الاستحسانا لزم الكفيل الماك هو قول رحمه الله تعالى وفي بعض النسخ الآخر كذا في المحيط وكذالك اذا اقر الكفيل بمائة والمطلوب بمائتين صدق المطلوب على نفسه ولم يصد على الكفيل و لو قال فعليه من المال ما اقر به المطلوب فاقر المطلوب بالف فالكفيل ضامن لها ولو قال فعليه ما ادعى الطالب وادعى الفا و اقر له بها المطلوب فالقول للكفيل مع يمينه على عليه (رد المحتار وعالمكيري) وقتیکه شرط کند و رضا منی بنفس اینکه اگر فردا و فانکردم بسپردن ضامن و بنده پس ازیم باشد بر من صد درم و نگفت که بر من باشد آن صد درم که دین تست بر ضامن و بنده و فردا و فا نکرد بسپر دنش درین صورت دیده شود اگر ضامن اقرار کرد که دین او بر ضامن د بنده صد در مست و حال آنکه ضامن شده ام از طرف او بآن صد درم و می ضامن میگردد بآن و این حکم ظاهرست و اگر ضامن گفت که طلب کننده حق را بر ضامن و بنده هیچ چیزی نیست و این ضامنی من اقرار بو د از طرف من برای طلب کننده حق بصد درم و طلب کننده حق گفت اینکه مرا صد درم بود بر آن ضامن و بنده و حال اینکه تو ضامن شدی برای من از طرف او بآن صد درم در حالیکه ضامن شدن خود را معلق کرده بودی بنا نمودن وفا پس در استحسان لازم میشود بر ضامن آن مال و همین استحسان قول امام اعظم رح