Page 501

جلد سوم ۸۸ كتاب الكفالة و قول اخير امام ابو يوسف رحمه الله تعالی و همچنین وقتیکه وکیل اقرار کند بیکصد و مطلوب بد صد پس مطلوب راستگو کرده میشود بر نفس خود نه بر ضامن و اگر ضامن گفت که برین باشد از مال آن قدر که مطلوب اقرار کند بآن و مطلوب اقرار کرد بهزار پس ضامن درین صورت ضامن است بهزار درم و اگر ضامن گفت که بر من باشد ان ما لیکه طالب دعوی کند ازش و او دعوای هزار نمود و مطلوب اقرار کرد بآن برای طالب و ضامن منکر شد پس معتبر قول ضامن است با سوگند وی بر عکس اذا قال ان لم اواف به متی دعاه به فعلي الالف التي له عليه ثمان الطالب دعاه به فدفعه اليه مكانه فهو برى من المال قال شمس الائمة السرخسي معني قوله دفعه اليه مكانه سلمه في المجلس الذي دعاه به وقال شيخ الاسلام معناه كما دعاه به اشتغل باحضاره و بما هو اسباب تسليمه حتى دفع كذا في الذخيرة (عالمگيري) و قتیکه شخصی گفت که اگر من وفا نکردم بسپردن ضامن دهنده هر وقتیکه طلب کننده بحق طلب کرد او را از من پس لازم باشد بر من آن هزاریکه مطلب کننده حق راست بر او بعد از ان طلب کننده حق طلب نمود او را از آن شخص که ضامن شده بود بآن هزار درم پس آن ضامن سپارید او را بطلب کننده حق در جای او پس آن ضامن خلاص است از امال گفته شمس الائمه سرخسی رح اینکه معنی این قول مصنف رح قد دفعه اليه مكانه اینست که انگار سپارید ضامن دهنده را بطلب کننده حق در آن مجلس که وی از ضامن طلب کرد او را و شیخ الاسلام رح گفته اینکه معنی قول مذکور انیست که ناگاه وقتیکه بخواهد طلب کننده حق ضامن دهنده را مشغول شود آن ضامن بحاضر آوردن او با تیرا الية اليكم