Page 499

جلد سوم ۸۶ کتاب الكفالة کرد بر او صد دنیار را و بیان کرد صفت آنرا که جید و سره و یا ردی و ناسره است و یا خلیفه است و یا رکینه است سندی و یا مصری است یا بیان نکرد صفت آنرا یا لازم کرد با دیگری و دعوی نکرد بر او صد دنیار را تا آنکه مردی ضامن شد بنفس او چنانکه گفت برای که بگذار او را که من ضامنم بنفس او تا فردا باین شرط که اگر فردا وفا نکردم بسپردن پس آن صد دنیار بر ذمه من باشد و فردا وفا نکرد بآن پس آن صد دنیار لازم میشود بر ضامن نزد امام اعظم و امام ابو یوسف رحمها الله تعالی و معتبر قول مکفول له است در بیان اذا شرط في الكفالة ان لم اوافك به غدا فعلي ما لك عليه من المال ولم يبتم قدر المال صحت الكفالة الثانية ايضا فاذا لم يواف به غدا ان توافقوا على من المال اوقامت البينة لزم الكفيل ذلك وان اختلفوا في مقدار ما على المكفول بنفسه من المال فالقول قول الكفيل (عالمكيري) و اگر ضامن شرط نمود در ضامنی بنفس نیکا اگر من فردا وفا نکردم بسپردن نفس ضامن شود پس لازم باشد بر من آن چیزیکه دست ترا بر او از مال و معلوم نکرد مقدار آن مال را درین صورت ضامنی دوم نیز صحیح است پس وقتیکه فردا ضامن وفا نمود بسپردنش اگر ایشان اتفاق نمودند بر یک مقدار از مال و یا طلب کننده حق شاهدان گذرانیترا لازم میشود بر ضامن آن مال و اگر ایشان اختلاف کردند در مقدار آن مالیکه لازم بود بر آنضامن دهنده بنفس پس معتبر قول ضامن است اذا شرط في الكفالة بالنفس ان لم اوافك به غدا فعلي مائة درهم ولم يقل فعلي المائة التي عليه فلم يواف به غدا ينظر ان اقر الكفيل ان له عليه مائة درهم وقد كفل عنه بذلك يصير كفيلا وهذا ظاهر وان قال الكفيل لم يكن فائده در کفاله معلق تسمیه مال نکرد فائده در کفاله معلق اضافت مال بخود نکرد ۱۲ شرطی دوم کذافی الهدایه ۲ ۱ نیک که بعد از شرط اول میگوید کلمه پس کلمه جزا است برای شرط دوم کذا فی الهدایه ۱۲ بکذا رح بما و الد لما ا ع وقتیکه باشد واز ردهندو بآن رایا گفته انرا وفا