Page 45

جلد سوم ۴۰ کتاب الوکاله بیان آن چیز است که وکیل بان وکیل میکرد دور سول بآن رسول میشود و حاصل آن این است که بدرستی وکیل بالفاظ وکالت وکیل میکرد د و رسول بالفاظ رسالت و بلفظ امر رسول میکرد د ولیکن تصریح کرده است در کتاب بدایع که بدرستی این قول که چنین کن و اذن کردم ترا که تو چنین کنی وکیل گردانیدن است و یؤید لا ما فی الولوالجیة دفع الیه الفا وقال اشترلی بها او قال اشتربها او بع ولم يقل لي كان توكيلا وكذا اشتربهذا الالف جارية واشار الی مال نفسه (رد المحتار) و محکم میکند این حکم را که در کتاب بدایع ذکر شده است آنچیزیکه در فتاوای و لوالجیه ذکر شده است و آن این است که وکیل گیرنده داد شخصی را هزار درم و گفت اور ا که بخر باین هزار درم برای من و یا بفروش این چیز را بہزار درم یا گفت که بخر باین هزار درم یا بفروش و نگفت که برای من وکیل میکردد آن شخص بهمین گفته او و همچنین وکیل میکردد که وکیل گیرنده بگوید که بخر باین هزار درم کنیزی را و اشارت بمال خود کند و اما حکمها فمنه قیام الوكيل مقام الموكل فيما وكله به (عالمكيري وجواز مباشرة الوكيل ما فوض اليه (عینى) ولا يجبر الوكيل في اتيان ما وكل به الافي دفع الوديعة بان قال له ادفع هذا الثوب الى فلان فقبله وغاب الأمر يجبر المامور على دفعه هكذا في محيط السرخسي وان وكله بالعتق فقبل ثم ابى ان يعتق لم يجبر عليه كذا في الحاوي (عالمكيري) و اما حکم وکالت پس بعضی از ان استاد شدن وکیل است بجای موکل در ان چیزیکه وکیل گردانیده است او را بآن و رو ابودن است وکیل را کردن پچیزی را که سپر د شده است باد و جیر کرده نمیشود بر کی که یان فائده بیان حکم وکالت