Page 443

جلد سوم ۴۰ کتاب الکفاله وان كان الصبى غير تاجر وطلب ابوه من رجل ان يضمنه فضمنه كان جائزا واخذ به الكفيل وكذلك لوصي و جده اذا كان الاب ميتا وكذلك القاضي اذا لم يكن له وصي لاحد وان تغيب الغلام واخذ الكفيل ابه و قال انت امرتني ان اضمنه فخلصني فان الاب يؤخذ بذلك حتى يخصه لانه لان الصبى فى يده و قبضه وتدبيره ولهذا قالوا ان الصبي الماذون اذا اعطى كفيلا بنفسه ثم تغيب الصبى فان الاب يطالب باحضاره هذا بخلاف ما اذا قال رجل لرجل كل بنفس فلان فكفل وغاب المطلوب فان الامر بالكفالة لا يطالب باحضار المطلوب لانه لم يكن فى يده وتدبيره بخلاف الاب مع الابن ( فصول عمادي) واگر کودک سوداگر بود و پدرش طلب نمود از مردی که ضامن شود از طرف آن کودک و او ضامن شد ضامنی اور و است و آن ضامن گرفته میشود بآن ضامنی و همچنین است حکم وصی کودک یا پدر کلان او وقتیکه پدر او مرده باشد و همچنین است حکم قاضی اگر بنو دو برای وصی و پدر کلان یعنی امر قاضی مانند فرموده وصی و پدر کلان است و اگر غائب شدان کودک و گرفت آن ضامن پدر کودک را و گفت که تو امر کرده مرا باینکه ضامن او شوم پس خلاص کن مرا از ضامنی پس درین صورت پدرش گرفته میشود بآن تا اینکه حاضر کن پسر خود را زیرا که کودک در تصرف و قبضه و تدبیر پدر است و از این جهت گفته اند فقها رحمهم الله تعالی که کودک ماذون به تجارت و قتیکه ضامن بدهد به نفس خود بعد از ان غائب شود پس پدر او طلب کرده میشود بحاضر نمودن آن کودک و این حکم بخلاف آن صورت است وقتیکه کسی گفت بمردی که ضامن شو به نفس فلان و او ضامن شد و آن فلان غائب شد پس امر کننده بضامنی طلب کرده نمیشود بحاضر کردن آن فلان زینزا