Page 432

جلد سوم ۱۹ کتاب الکفالة القاضي ان ياخذ من المدعى عليه كفيلا يأخذ الى ثلثة ايام او الى المجلس الثاني ولا يجبر على اعطاء الكفيل بالمال وهذا اذا كان المدعى عليه غير معروف فان كان معروفا فكذا في ظاهر الرواية وان كان المال حقيراً وهذا اذا كان المدعى عليه من المصر اما اذا كان غريبا فلا يؤخذ منه كفيل ولكن يؤجله الى وقت قيامه عن مجلس الحكم فان اتى المدعى ببينة والا خلى سبيله ولو قال شهودي غيب او قال لا بينة لي واقام شاهداً وقال الاخر غائب لا يكفل لانه لا فائدة فى الكفيل فان حقه فى اليمين كذا في حواشى العلامة قاسم على شرح المجمع لابن ملك (حموي عالمگيري) قاضی ضامن به نفس نگیرد از مدعی علیه وقتیکه مدعی شاهدان نگذرانیده و شاهدانش تزکیه نشده بود و یا مدعی یک شاهد گذرانید و دعوای کرد و گفت اینکه شاهد دلم حاضر ست و طلبد از قاضی اینکه ضامن بگیرد از مدعی علیه درین صورتها قاضی ضامن بگیرد از مدعی علیه تا سه روز و یا تا به دو یم نشستن قاضی برای حکم و جبر نکند بر مدعی علیه بضامن دادن بمال و این حکم ضامن گرفتن تاسه روز یا تا مجلس دویم وقتی است که مدعی علیه مشهور نباشد پس اگر مشهور بود پس بچنین حکم است در ظاهر روایت که ضامن از و بگیرد اگر چه مال اندک باشد و این حکم وقتی است که مدعی علیه از اهل شهر باشد و اگر مدعی علیه مسافر باشد پس قاضی ضامن نگیرد از مدعی علیه و لکن مهلت بدهد اور ا تا وقت بر خاستن قاضی از مجلس حکم پس اگر مدعی شاهدان آورد خوب و اگر نه آورد رها کند راه او را و اگر مدعی گفت که شاهدانم غائب اند یا گفت که شاهدان ندارم یا یکشاهد گذرانید و گفت که آن دیگر غائب است در این صورت ضامن گرفته نشود از مدعی علیه زیرا که فایده