Page 429

جلد سوم ۱۶ کتاب الکفالة اگر مدعی عفو کرد از مدعی علیه و گذاشت او را روا است عفوا و بعد از ان گفتم صاحب کتاب کافی اینکه اگر مدعی شاهدان دشنام دادن را گذرانید بر مدعی علیه بندی کرده نمیشود ولیکن ضامن به نفس گرفته شود از او تا که قاضی برسد از احوال شاهدان پس اگر تزکیه شاهدان شد قاضی تعزیر کند مدعی علیه را بدره زدن واگر قاضی مصلحت درین دید که نزند او را و چند روز بندی کند او را برای عذاب تعزی نکند انرا واگر مدعی علیه مرد صاحب مروت و شرافت بود نیک میدانم این را که بندی نکنم او را و نه تعزیر کنم او را وقتی که این دشنام دادن او اول فعل او بادش که پیش ازین نکرده باشد ولو سمحت نفسه به اي لو تبرع المدعى عليه باعطاء الكفيل للطالب من غير جبر عليه في القصاص وحدا لقذف اي في الحدود التي فيها للعباد حق يصح بالاجماع ( هدايه وفتح القدير ) و اگر خودش جوانمردی کرد بآن یعنی اگر خود مدعا علیه تبرع نمود بدادن ضامن بطالب بغیر از جبر کردن بر او در قصاص و حد قذف یعنی در حدود یکه در ان حق بندگان باشد صحیح میشو با جماع علماء رحمهم الله تعالى ولا حبس فيهما اي لا حبس للحاكم في حد القذف و القصاص حق يشهد شاهدان مستوران او شاهد عدل يعرفه القاضي كونه عدلا ( بدايه وعنايه ) و قاضی بندی نکند مدعی علیه را در حد قذف و قصاص تا وقتیکه گواهی بدهد دو شاهد پوشیده حال و یا یک شاهد عادل که قاضی بشناسد او را بعد الت لا يلزمرا حدا حضا احدا فلا يلزما لزوج احضار زوجته لسماع دعوى عليها الا في اربع كفيل نفس اي عند القدرة اشبا ه ( در مختار ورد المحتار) فایده احضار کسی بکسی لازم نیست مگر در چهار مساله