Page 332

جلد سوم ۳۲۵ كتاب الوكالة اقرار کرد طلب كننده بگرفتن دین خود رجوع نكند مدیون برهیچکس مگركه موجود باشد خود آنمال دردست وكیل پس روكند آنرا بر مدیون ووقتی كه كسی وكیل گرفت دیگريرا بقبض كردن مال خود كه دین او بود برفـــلان و داد بوكیل قبالۀ آنرا و بدرستی كه موكل قبض كرده بود مال را پیش از وكالـــت و باقی مسئلۀ بحال خود بود رجوع بكند مدیون بآن مال اگر رضـــا ی او بود بر طلب كننده و اگر رضـــا ی او بود رجوع بكنـــد بر وكيـــل پس اگر او رجوع كرد بر وكیل وكیل رجوع بكند بطلب كننده وان كان قد ضاع في يد الوكيل وقال الوكيل قد دفعته الى الطالب كان له مطالبة الطالب و كذلك ان اقرالطالب انه قد كان قبضه (عالمگيري) واگر آن مال ضایع شده بود در دست وكیل یا گفت وكیل كیمن دادہ ام آنر ابطلب كننـــده هست مرمدیون را طلب كردن مال ازطلب كننده و همچین اگر طلب كننـــده اقرار كرد كه بدرستی قبض كرده ام اورا ومن وكلہ بعیب فادعى البایع رضاء المشتري لم يرد عليه حق يحلف المشتري بخـــلاف الديـــن ( بـــدايـــه ) وآن كسیكه وكیل گرفت دیگريرا ببيع دركنیزی كه خریده بود پس بایع دعوی كرد راضی بودن مشتری را بآن عیب دراینصورت برجیع كرده نمیشود بر بایع تاكه قسم بخورد مشتری بخلاف ازمسئلۀ دین كه گذشت فـــلو ردهـــا الوكيل على البايع بالعيب فحضرالموكل وصدقه على الرضى كانت له لا للبايع اتفاقاً فى الاصح (درمختار) پس اگر وكیـــل رد كرد اورا بر بایع بسبب عیب و موكل حاضر شد و راست گوی كرد بایع را بر راضی بودنش بعیب مبیعه میشود مراو را نه بایع را باتفاق علما در قول صحیح تر والمامور بالانفاق على اهل وبناء