Page 329

كتاب الوكالة ۳۲۲ جلد سوم رجلا بقبضه فدفع المستودع الى الوكيل غير متاع الموكل فدفعه الوكيل الى الموكل فهلك عنده فضمانه على الموكل (عالمگيرى) مردی متاعی را امانت نهاد نزد مردی بعد ازان وکیل گرفت مردیرا بقبض کردنش پس امانت دار داد بوكيل غير از متاع موکل را و وکیل بموکل خود داد آنرا و هلاک شد نزار موكل پس تاوانش بر موکل است وان كان للديون في يد رجل وديعة فجاء المودع الى صاحب الوديعة فقال له اجعل وديعتك قضاء لفلان من حقه الذي عليك فانه سيجيز قبضي لذلك ففعل المديون ذلك وجعلها قضاء لفلان بدينه وامر المودع بقبضها لصاحب الدين ثم قدم الطالب واجاز ذلك وقال الصاحب الوديعة للمودع لا تدفعها الى الطالب ولا تقبضها له صح نهيه اذا لم يكن المودع قبضها لصاحب الدين وان كان المودع قبضها لصاحب الدين فقد صارت لصاحب الدين كان الطالب قبضها من المودع (عالمكيري) و اگر مدیون را در دست شخصي اما بود پس امانت دار آمد بصاحب امانت گفت که بگردان امانت خود را اداء برای دین فلان از حق او بر ذمه تست پس بدرستی که صاحب دین اجازه میکند قبض کردن من آن امانت را پس مدیون همچنان کرد و گردانید امانت خود را اداء گردن برای دین فلان و امر کرد امانت دار را بقبض کردن امانت برای صاحب دین پیشتر طلب کننده دین آمد و اجازه کرد آن قبض را و صاحب امانت فایده مودع گفت بمودع که ودیعت را قضاء دین فلان بگردان گفت