Page 230

٢٢٥ اما دقت کنید که سخنان ما را کسی نشنود. من - خوب، بگوئید! چه میگوئید ندلاند؟ ند - گفتنی من بسیار ساده و بسیط است، حالا گویا که در اوروپا هستیم. پیش از آنکه کپتان نمو ما را بقطبها ببرد همان بگریزیم! راستی اینست که مکالمۀ ندلاند در بخصوص مرا خیلی دلتنگ میسازد. زیرا از یکطرف نمیخواهم که رافقای خود را محبوس عمری در نوتیلوس بسازم، و از دیگر طرف نمیخواهم که از کپتان نمو و سیاحت خارقه های زیر بحر جدا شوم. از سایۀ کپتان نمو بدیدن چیزهائی موفق شده ام که بخواب هم ندیده بودم. اینچنین فرصت آیا هیچگاه بدستم خواهد افتاد؟ اصلاً نخواهد افتاد! تا تدقیقات بحریۀ خود را مکمل نکنم و این سیاحتنامۀ خود را بسر نرسانم از نوتیلوس بهیچصورت برآمدن آرزو ندارم. لہذا گفتم: - دوست من ندلاند! راست بگو ببینم، آیا در نوتیلوس دق و خفه شده اید؟ ندلاند یکچند ثانیه جواب نداد. بعد از ان گفت: - - اگر راست بگویم از سیاحت زیر بحر خود خیلی ممنونم. اما ممنونیت کاملۀ هر سیاحت آنست که انسان زمان ختام آنرا بداند. آیا زمان ختام سیاحت ما چه وقت است؟ من - زمان آنهم خواهد رسید! ند - چه وقت، و در کجا؟ من - اینرا نمیدانم که در کجا، اما وقت آن وقتیست که هیچ دیدنی در دریا نماند. قو - منهم بفکر افندی اشتراك میکنم. یعنی میگویم که کپتان نمو بعد از انکه هر طرف را بما نشان بدهد خود بخود ما را رها خواهد کرد. من - نی بسیار مبالغه هم نکنیم، ماچون بر اسرار حیات کپتان نمو واقف شده ایم